Nederlandse Versie: His Language of Loving Care

Ik ben Wendy en ik ben inmiddels 31 jaar oud en moeder van 3 kinderen.
Ik ben opgegroeid in een gebroken gezin, maar mijn Gods besef is er altijd geweest. God zorgde altijd voor mij en Zijn liefde is altijd tastbaar voor mij geweest. Vooral in mn tienertijd! Zo tastbaar dat ik het niet vreemd vond als het stopte met regenen als we daar met zn allen voor baden ( tijdens christelijke conferenties), dat ik nooit twijfelde of ik mn examen ging halen of een belangrijk moment fout zou kunnen gaan. Hij zorgde en ik maakte me dus vooral geen zorgen.

Ik was al heel wat jaren lid van een internationaal koor. Inmiddels veel mee gezongen en mee gedanst. 2x een hele zomer op tour door Europa geweest en veel meegemaakt.

We mochten op die manier God’s liefde brengen aan de mensen in Europa.
Wat heb ik genoten als tiener daar!
Na wat jaren mee te zijn geweest, ging ik zelf mee doen in de leiding! Ik was assistent dirigent en ging mee op tour met de groep! een jong koor van kinderen van 12-16 jaar. Ik was zelf 19 jaar. piepjong!

We hebben een week trainingskamp, en na die week hadden we onze eigen bus met ons hele podium erin dat mee ging op tour! Zo begonnen we onze tour!
Eerst een aantal concerten in Nederland, en zo reden we meer en meer naar het zuiden!

Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, we zagen alles! Elke avond een andere plek voor een concert., samen met 30 tieners vertellen over Jezus. Het was een bijzondere tijd, we genoten en we waren veel aan het bidden voor mensen om ons heen.

Op een dag werd Sarah ziek. Sarah was 12 jaar oud en ze was de jongste van ons koor. Ze werd stil en had het alleen maar over buikpijn en wilde niet eten. We baden voor Sarah, maar Sarah bleef pijn houden in haar buik.

Ik gaf Sarah paracetamol, zonder succes. We waren op dat moment in Polen, en het laatste wat ik wilde was in een arm land naar een dokter toe. Dus legde ik Sarah op bed, verzorgde haar en hoopte dat het weer over ging.

Ik maakte me weinig zorgen. God zou het wel oplossen zoals ik gewend was.

Maar helaas. Sarah werd zieker en zieker.

Dus daar gingen we,… naar een huisarts in polen met Sarah.

Ik ging met haar mee, zodat de dirigent met de rest van het koor achter bleef. Ze hadden immers een concert te geven!
Terwijl hun zongen over de liefde van Jezus, waren wij inmiddels doorgestuurd naar het ziekenhuis. In polen. Oh Heer. HELP!

In het ziekenhuis aangekomen, leek het wel een klooster. Het was er koud, en galmde behoorlijk. Sarah werd onderzocht door een verpleegkundige, maar helaas zag die zo ook niets.

We liepen over de afdeling naar Sarah haar aangewezen kamer. We liepen de gang op, en werden naar een zaal gebracht waar nog 5 andere volwassenen lagen. Ze lagen daar open en bloot, met wonden, hechtingen drains en andere nare dingen om te zien. Oh dacht ik. arme Sarah dat ik haar dit moet aandoen.

Ik begon tegen te sputteren. Ik vertelde de verpleegkundige in mijn Engels, dat dit meisje van 12 jaar niet hier ging liggen. Dit kon niet. Er kwam een soort oer drang in mij naar boven om dit meisje te beschermen! Ze was 12! Nog zo piepje jong!! De verpleegkundige sprak geen Engels en begreep mij niet. Maar met handen en voeten begreep ze wel dat ik niet “mijn” kleine Sarah achter ging laten daar.

Dus we liepen verder de gang op, en werden gebracht naar de kinderafdeling. Godzijdank.

Daar was een kamer met een bed, en verder was die kamer heel groot en leeg.
Zo waren we samen in de koude, galmende kamer. Het was de bedoeling dat ik Sarah daar zou achter laten. Hahaha! Nou dat was ik mooi niet van plan!

Maar hoe ging ik ze dat duidelijk maken met mijn handen en voeten?
Heer, help mij. zo bad ik. ik zal de communicatie moeten doen, en het personeel spreekt zo slecht Engels.
Uren moesten we wachten, en uren heb ik gebeden. Heer, help mij dit meisje goed te verzorgen. ze is niet mijn dochter Heer, maar op dit moment heb ik de zorg over dit meisje.

Sarah sliep toen er artsen binnen kwamen. In mijn Engels probeerde ik uit te leggen wat er met Sarah was, en wat de verpleegkundige al gedaan hadden.
De artsen onderbraken mijn verhaal halverwege om in hun pools iets uit te leggen aan mij. Ik verstond ze niet en zij mij niet. Wat een communicatie stoornis!

Nadat ze Sarah hadden wakker gemaakt, deden ze een lichamelijk onderzoek bij haar. Er werd wat geklopt en geluisterd op haar buik, maar ook de dokter wist het niet.

Toen pakte een van de artsen een kar, met allerlei medische materialen. Doordat ik zelf in opleiding was tot verpleegkundige, herkende ik meteen de materialen!

NEE! Dit was de kar met gynaecologische hulpstukken!

Oh Heer! Dit meisje van 12 mogen ze niet inwendig onderzoeken! ze zouden haar voor eeuwig traumatiseren!
Maar hoe kan ik ze dit vertellen?

Ik weet niet meer hoe het gebeurde, maar het ging ongelofelijk snel. Ik wilde mijn mond openen om wat te zeggen, dat dit niet ging gebeuren, en toen gebeurde een wonder.

Ik sprak met de artsen. in het Pools. Ik begreep hun, en hun begrepen mij.
Zelf had ik op dat moment niet eens door dat ik hun taal sprak.

Ik vertelde hun dat dit meisje niet mijn dochter was, en dat ik hun absoluut geen toestemming gaf voor een lichamelijk inwendig onderzoek.

Sarah haar vader was inmiddels al onderweg naar Polen om haar op te halen, en kun hun dit uitleggen.
Omdat Sarah wel ziek was, maar niet in kritische toestand verkeerde, wilde de artsen wachten.

Ik legde uit dat Sarah nog heel jong was, en dat de kans op een gynaecologische aandoening zeer klein was. De artsen wilde graag allerlei onderzoeken doen naar de oorzaak van de pijn, en zagen (denk ik) ook wel geld in ons.

Na een goed gesprek met de artsen dropen ze af, en na ongeveer een uur kwam haar vader bij ons in het ziekenhuis. Haar vader heeft de zorg voor haar overgenomen, en Sarah is terug naar huis gevlogen met haar vader.

Ik zal nooit vergeten, hoe God mij de taal gaf van deze artsen, om zo te communiceren met ze. Wat als ik niet had kunnen spreken?
Wat dan?

Vanaf die tijd heb ik nog meer geloofd dat God zorgt. Dat was natuurlijk altijd al zo, maar dit was zo praktisch! Zo mooi en het gaf mij zo veel inzicht in de liefde van God voor Sarah en ook voor mij. Dat ik voor haar mocht zorgen en beschermen, en dat Hij door mij heen voor Sarah zorgde. Gebed was hierin zo krachtig! Ik heb zo gebeden en God heeft verhoord. Al had ik gebeden voor beterschap en niet voor een andere taal spreken. Toch kwam hier doorheen zo veel liefde van God! Nog meer dan ik verwacht had! Het heeft me echt een volwassen christen gemaakt, doen wat ze in de bijbel zeiden, en uitstappen in geloof!
God zorgt, heel speciaal en heel bijzonder voor mij! In mijn unieke situatie op Zijn unieke manier. Dat geloofde ik al, maar nu had ik het zelf ervaren. De heilige geest kan zo praktisch door je heen werken.
Dat gevoel dat ik toen met het spreken had, dat herken ik nog steeds. Als ik dat voel, weet ik dat de heilige geest tot mij spreekt en dat ik luisteren moet. Uitstappen en Hem volgen. Sinds ik daar naar luister heb ik veel woorden en gebeden gesproken voor mensen die God voor hun had bedoeld. Zonder dat ik wist wat ik zei sprak God door mij heen tegen iemand via een gebed van mij. Ik heb nooit meer een vreemde taal gesproken, maar wel de tongentaal. De taal ter verheerlijking van God, gegeven door de Heilige Geest. Prachtig!

God is goed!

En met Sarah?
Het is goed afgelopen, ze is behandeld in het ziekenhuis in Engeland (waar ze vandaan kwam) en was na 3 weken weer hersteld.

portret-wendy

In het dagelijks leven verpleegkundige, getrouwd met Mark en moeder van 3 kinderen. Livia(5), Matteo (4) en Lauren (2).

Sinds 2014 een  van de 3 de geestelijke moeders/oprichters van MamaSamen. MamaSamen is een platform dat moeders inspireert en verbind. Ik ben op Facebook te vinden en kijk ook eens op facebook.com/mamasamen.